Mijn strijd

Posted: 9th september 2018 by Inger van Nes in Columns
Tags: , , , ,

“Ik heb je gemist. Je intellect en emotionele radar.”

Ik hield van je strijd tegen onrecht en voor rechtvaardigheid.”

 

Twee zinnen uit een gesprek van de week.

Ze blijven me bij, merk ik. Ben ik die strijdlust verloren, in al het gedoe rondom mezelf?

 

Ik weet namelijk wel waar ik voor en tegen zou strijden – juist door dat gedoe.

Lees verder

Mijn christelijke vrienden zijn ongetwijfeld bekend met het volgende lied:

Laat de kind’ren tot mij komen,
alle, alle kind’ren.
Laat de kind’ren tot mij komen,
niemand mag ze hindren.
Want de poorten van mijn rijk,
staan voor kind’ren open,
laat ze allen groot en klein,
bij mij binnen lopen.j

Dit lied is gebaseerd op diverse bijbelteksten, zoals Marcus 1: 13-16:

De mensen probeerden kinderen bij hem te brengen om ze door hem te laten aanraken, maar de leerlingen berispten hen.Toen Jezus dat zag, wond hij zich erover op en zei tegen hen: ‘Laat de kinderen bij me komen, houd ze niet tegen, want het koninkrijk van God behoort toe aan wie is zoals zij. Ik verzeker jullie: wie niet als een kind openstaat voor het koninkrijk van God, zal er zeker niet binnengaan.’ Hij nam de kinderen in zijn armen en zegende hen door hun de handen op te leggen.

Ik weet het, heel lang heb ik het niet over iets christelijks gehad. De bijbel evenmin.

Maar in mijn huidige situatie vind ik mezelf niet meer in de samenleving passen.
Nutteloos, werkloos, niet in staat de ‘normale’ manier van presteren waar te maken.

Een ongeluk, de chaos en het verlies van identiteit.
Het zoeken naar en herdefiniëren van de zin van mijn bestaan.

Ergens ben ik daarin weer een kind geworden. Er wordt van mij gehouden puur omdat ik ben.
Niet omdat ik nuttig ben, niet omdat ik geld verdien.

Lees verder

Mag ik nutteloos zijn?

Posted: 28th september 2017 by Inger van Nes in Observaties
Tags: , , ,

Één week geleden, Frankrijk.

Ik was in een klooster. Een klooster waar van deelnemers wordt verwacht dat ze meehelpen.

Met de afwas, de schoonmaak of het uitdelen van voedsel.

Ik deed niets.

Bij iedere maaltijd kwam een nieuwe vraag. Wie kan ons helpen?

Ik stak geen enkele keer mijn vinger op.

Schuldig  voelde ik me.

Alsof ik iedereen een verontschuldiging vereist was.

“Sorry, ik ben ziek geweest en heb eigenlijk nog steeds weinig energie.”

Zoiets.

Lees verder

Ongeluk drie jaar geleden – en nu?

Posted: 14th augustus 2017 by Inger van Nes in Observaties
Tags: , , ,

Drie jaar geleden was mijn ongeluk.

Ervaringen heb ik gekregen.

Goede en minder leuke.

 

Iets van geleerd?

 

Als het gaat over machteloosheid, jazeker.

Als het gaat over arbeidsongeschiktheidsverzekering, absoluut.

Gemeente, bijstand? Ja.

Een rechtszaak? Ja. Helaas.

Hersenletsel? Die van mij – dan ja. Die van anderen? Enigszins. We blijven allemaal uniek.

Revalideren? Tsja.. ja.

Je schikken in de situatie? Duurde even.

 

En nu?

Lees verder

Overzicht 2016

Posted: 21st januari 2017 by Inger van Nes in Observaties
Tags: , , ,

Tweeduizendzestien

Ook dit gaat weer voorbijEen jaar van dertig worden.

Een jaar van wennen aan mijn nieuwe dorp.

Van therapie. Niet (mogen) werken. Heel veel therapie.

En oja, een rechtszaak.

 

Ik ga er niet heel veel woorden meer aan wijden hier.

Maar het was één van de naarste dingen die ik ooit heb moeten doen.

 

Hoe verantwoord een W.A. verzekering tegenover zichzelf dat zij niet uitbetaalt?

Waarom dwingen ze een slachtoffer van een ongeluk tot een rechtszaak?

Lees verder

Wanneer mag ik weer meedoen??

Posted: 28th oktober 2016 by Inger van Nes in Observaties
Tags: , , ,

Begin augustus gaven mijn therapeuten aan dat ik mocht beginnen met reïntegreren.
Eindelijk!

Voorwaarde van hen en van mezelf: begeleiding hierbij door een coach is noodzakelijk.
Prima, doen we.

Dacht ik.

Omdat ik het geld niet (meer) heb om dit zelf te betalen*, moest ik hiervoor naar mijn gemeente.

Er waren ongeveer zes weken nodig om hen in te laten zien dat één maand reïntegratie voor mij te weinig is.

“Ga maar offertes aanvragen voor zes maanden.”, was uiteindelijk hun verzoek aan mij.

Prima, doe ik. En dan stuur ik ze ook graag naar jullie op.

 

Vervolgens is het al een heel aantal weken angstvallig  s   t   i   l.

Lees verder

Twee seconden, twee levens

Posted: 30th september 2016 by Inger van Nes in Observaties
Tags: , , ,

Af en toe komt het bij me binnen.

Twee seconden.

Zolang denk ik dat het duurde toen ik uitweek bij het inhalen,
tegen een lantarenpaal botste en met mijn achterhoofd op de grond viel.

Twee seconden.

Het leven daarvoor was zeker niet perfect.
Ik had mijn goede en slechte momenten. En de slechte liet ik niet graag zien.

Maar….

Ik had werk. Werk dat ik heerlijk vond om te doen.
Eigen baas, samen met collega’s en in een bestuur.
Het ging over het algemeen goed en steeds beter.

2-secondenToen, twee seconden.

Schedelbasisfractuur, bloed uit mijn oren.
Niet Aangeboren Hersenletsel, voorhoofd eruit.
Depressie, ernstig ondergewicht.

Opname in het ziekenhuis.
In een revalidatiecentrum.
Thuis.
Alleen.

Twee seconden.

Lees verder

Één jaar, elf maanden en twaalf dagen

Posted: 9th augustus 2016 by Inger van Nes in Observaties
Tags: , ,

Daar zit ik dan, op mijn bank in Vreeland.

Een jaar geleden woonde ik nog in Amsterdam.

Een jaar geleden had ik geen therapie.

Geen werk, geen energie.

En waar had ik op gehoopt?

Dat ik nu aan het strand zou zijn. Dat ik aan het werk was. Sociaal en beter qua energie.

Nou, ik werk nog steeds niet.

Lees verder

Lotgenoot in mijn straat

Posted: 5th juni 2016 by Inger van Nes in Observaties
Tags: , , ,

VreelandZaterdagochtend. Kwart voor twaalf.

Ik heb mijn plastic in de bak gegooid en ben op weg naar huis.

Op het terras waar ik dan langskom gaat een oudere vrouw zitten.

De barvrouw komt naar haar toe.

“Sorry mevrouw, wij gaan pas om twaalf uur open.”

“Maar… in mijn wandelpapiertje staat dat je hier kunt rusten!”

“Ja, nee, sorry, maar nu nog niet.”

 

Ik kan het niet aanzien. En als ik iets niet kan aanzien, dan doe ik er – meestal – wat aan.

“Mevrouw, ik woon hiernaast. Wilt u anders bij mij even wat drinken?”

Na wat aandringen gaat ze mee.

 

Lees verder

Rechtszaak

Posted: 28th april 2016 by Inger van Nes in Observaties
Tags: , , ,

Vandaag is het 28 april 2016.

Over een maand is het 28 mei 2016, precies één jaar en negen maanden na mijn ongeluk.

Op die dag is het gisteren gebeurd.

Dat ik voor het eerst in de rechtbank ben geweest. Als onderwerp. Als getuige. Als slachtoffer.

Of… als dader?

Mijn zaak komt dan (eindelijk) voor.

 

Lees verder