Werk en identiteit

Posted: 19th september 2019 by Inger van Nes in Columns
Tags: , ,

“Wat voor werk doe je?” Een onschuldige vraag om te stellen.
Aan iemand die je net kent, die naast je is komen wonen of een date.

Ik stel hem ook. Een manier om de ander beter te kennen.
Want vanuit het werk dat iemand doet, kan je afleiden wie iemand is. Toch?

Voor mijn ongeluk kon ik met trots zeggen dat ik ondernemer was. Alleen, samen met anderen en als bestuurslid. Daarmee kreeg ik (dacht ik) een bepaald respect. En het zei iets over mij. Dat ik dat durfde, dat ik geluk had zoveel verschillende dingen te mogen doen.

Maar iedere keer dat ik deze vraag gesteld krijg, vind ik het lastig om hem te beantwoorden. Want ik werk sinds het ongeluk niet meer. En ik voel me daarna verplicht om uit te leggen wat ik heb en niet meer kan – omdat ik weet dat ik er niet ziek of arbeidsgehandicapt uitzie.

Lees verder

Dankbaar

Posted: 28th augustus 2019 by Inger van Nes in Columns
Tags: , , ,

28 augustus 2019. Het is vandaag mijn vijfde verjaardag. De verjaardag van mijn ongeluk.
Feitelijk van mijn leven, deel twee.

Deze verjaardag zet me sinds vier jaar ieder jaar meer aan het denken dan mijn feitelijke geboortedag. Wat is er veranderd ten opzichte van een jaar geleden? Wat waren mijn voornemens en kon ik die uitvoeren?

Dit jaar was ik in de voorbereiding meer bezig met dankbaarheid.
Dankbaarheid naar mijn familie en mijn goede vrienden.

Lees verder

Zoek jij een coach die met je mee wandelt?

Posted: 17th juni 2019 by Inger van Nes in Observaties
Tags: , ,

Sinds een aantal maanden mag ik mijzelf officieel coach noemen.

Natuurcoach, om precies te zijn. Dat houdt in dat ik geen kantoor heb waar ik cliënten ontvang, maar een bos of de heide waar ik overdag afspreek en met mijn cliënt ongeveer een uur wandel.

Op dit moment heb ik ruimte voor nieuwe cliënten. Maar laat ik eerst wat meer informatie geven.

Wat houdt natuurcoaching in?

Lees verder

Gezocht: drie mensen om buiten te coachen

Posted: 7th november 2018 by Inger van Nes in Observaties
Tags: , , ,

UPDATE: ik heb inmiddels genoeg mensen gevonden. Dank daarvoor!

Wil je alsnog gecoacht worden? Dan kan je 1) op de wachtlijst bij mij of 2) ik verwijs je door naar een andere coach.

————————————————————————

 

Sinds een aantal maanden volg ik een opleiding coaching.

Waar je mijn kantoor vindt? Buiten.
Ervaring met coachen heb ik. Met wandelen eveneens.
Maar hoe is het om al wandelend te coachen? Gecoacht te worden terwijl je loopt?
Daar zoek ik de komende maanden graag met jou een antwoord op.

Waar ik nu naar op zoek ben, zijn drie mensen. Met hun eigen probleem of verlangen.
Die daarin gecoacht willen worden door mij. Terwijl we buiten lopen en ook de natuur mee laten helpen.

Lees verder

Mijn strijd

Posted: 9th september 2018 by Inger van Nes in Columns
Tags: , , , ,

“Ik heb je gemist. Je intellect en emotionele radar.”

Ik hield van je strijd tegen onrecht en voor rechtvaardigheid.”

 

Twee zinnen uit een gesprek van de week.

Ze blijven me bij, merk ik. Ben ik die strijdlust verloren, in al het gedoe rondom mezelf?

 

Ik weet namelijk wel waar ik voor en tegen zou strijden – juist door dat gedoe.

Lees verder


Mijn christelijke vrienden zijn ongetwijfeld bekend met het volgende lied:

Laat de kind’ren tot mij komen,
alle, alle kind’ren.
Laat de kind’ren tot mij komen,
niemand mag ze hindren.
Want de poorten van mijn rijk,
staan voor kind’ren open,
laat ze allen groot en klein,
bij mij binnen lopen.

Dit lied is gebaseerd op diverse bijbelteksten, zoals Marcus 1: 13-16:

De mensen probeerden kinderen bij hem te brengen om ze door hem te laten aanraken, maar de leerlingen berispten hen.Toen Jezus dat zag, wond hij zich erover op en zei tegen hen: ‘Laat de kinderen bij me komen, houd ze niet tegen, want het koninkrijk van God behoort toe aan wie is zoals zij. Ik verzeker jullie: wie niet als een kind openstaat voor het koninkrijk van God, zal er zeker niet binnengaan.’ Hij nam de kinderen in zijn armen en zegende hen door hun de handen op te leggen.

Ik weet het, heel lang heb ik het niet over iets christelijks gehad. De bijbel evenmin.

Maar in mijn huidige situatie vind ik mezelf niet meer in de samenleving passen.
Nutteloos, werkloos, niet in staat de ‘normale’ manier van presteren waar te maken.

Een ongeluk, de chaos en het verlies van identiteit.
Het zoeken naar en herdefiniëren van de zin van mijn bestaan.

Ergens ben ik daarin weer een kind geworden. Er wordt van mij gehouden puur omdat ik ben.
Niet omdat ik nuttig ben, niet omdat ik geld verdien.

Lees verder

Mag ik nutteloos zijn?

Posted: 28th september 2017 by Inger van Nes in Observaties
Tags: , , ,

Één week geleden, Frankrijk.

Ik was in een klooster. Een klooster waar van deelnemers wordt verwacht dat ze meehelpen.

Met de afwas, de schoonmaak of het uitdelen van voedsel.

Ik deed niets.

Bij iedere maaltijd kwam een nieuwe vraag. Wie kan ons helpen?

Ik stak geen enkele keer mijn vinger op.

Schuldig  voelde ik me.

Alsof ik iedereen een verontschuldiging vereist was.

“Sorry, ik ben ziek geweest en heb eigenlijk nog steeds weinig energie.”

Zoiets.

Lees verder

Ongeluk drie jaar geleden – en nu?

Posted: 14th augustus 2017 by Inger van Nes in Observaties
Tags: , , ,

Drie jaar geleden was mijn ongeluk.

Ervaringen heb ik gekregen.

Goede en minder leuke.

 

Iets van geleerd?

 

Als het gaat over machteloosheid, jazeker.

Als het gaat over arbeidsongeschiktheidsverzekering, absoluut.

Gemeente, bijstand? Ja.

Een rechtszaak? Ja. Helaas.

Hersenletsel? Die van mij – dan ja. Die van anderen? Enigszins. We blijven allemaal uniek.

Revalideren? Tsja.. ja.

Je schikken in de situatie? Duurde even.

 

En nu?

Lees verder

Overzicht 2016

Posted: 21st januari 2017 by Inger van Nes in Observaties
Tags: , , ,

Tweeduizendzestien

Ook dit gaat weer voorbijEen jaar van dertig worden.

Een jaar van wennen aan mijn nieuwe dorp.

Van therapie. Niet (mogen) werken. Heel veel therapie.

En oja, een rechtszaak.

 

Ik ga er niet heel veel woorden meer aan wijden hier.

Maar het was één van de naarste dingen die ik ooit heb moeten doen.

 

Hoe verantwoord een W.A. verzekering tegenover zichzelf dat zij niet uitbetaalt?

Waarom dwingen ze een slachtoffer van een ongeluk tot een rechtszaak?

Lees verder

Wanneer mag ik weer meedoen??

Posted: 28th oktober 2016 by Inger van Nes in Observaties
Tags: , , ,

Begin augustus gaven mijn therapeuten aan dat ik mocht beginnen met reïntegreren.
Eindelijk!

Voorwaarde van hen en van mezelf: begeleiding hierbij door een coach is noodzakelijk.
Prima, doen we.

Dacht ik.

Omdat ik het geld niet (meer) heb om dit zelf te betalen*, moest ik hiervoor naar mijn gemeente.

Er waren ongeveer zes weken nodig om hen in te laten zien dat één maand reïntegratie voor mij te weinig is.

“Ga maar offertes aanvragen voor zes maanden.”, was uiteindelijk hun verzoek aan mij.

Prima, doe ik. En dan stuur ik ze ook graag naar jullie op.

 

Vervolgens is het al een heel aantal weken angstvallig  s   t   i   l.

Lees verder